Het is al laat wanneer de trein provincie Drenthe inrijdt richting Groningen. Het laatste stukje van de reis verkies ik bij de treindeuren boven een rumoerig stiltecoupé. Tegenover mij een vrouw met koffers, we glimlachen naar elkaar. “Terug van vakantie of van werk?” vraag ik. “Voor werk, ik kom nu uit Manchester. Ik wil niet meer vliegen, dus ik reis per trein.”

Ik bedank haar, al haar moeite indachtig. Ze kijkt me aan en bedankt mij weer hiervoor. Een moment van steun en eensgezindheid.

Zoveel stille druppeltjes die zich openbaren wanneer je het gesprek aangaat.